Nieuwsartikel

naar nieuwsoverzicht

Interview met een instructeur

Één van onze instructeurs in Nijmegen heeft een reanimatie meegemaakt, toen ze 14 was. Ze heeft toen precies gedaan wat op dat moment nodig was, hoewel haar laatste training toch al even geleden was. Nu leert zij zelf scholieren reanimeren. Hieronder lees je haar interview met Britt.

 

Kun je ons vertellen over je ervaring?

“Ik was op het hockeyveld en we hadden net wedstrijd gehad. M’n ouders waren wezen kijken en het was een hele warme drukke zomer dag. Ik was wezen douchen en toen merkte ik dat voor de hoeveelheid mensen die er waren het wel erg stil was. Dus ik dacht: “Huh, wat is er aan de hand?” Toen zag ik dat er iemand aan de overkant van het veld was neergevallen. Het was een mevrouw van 45 ongeveer. Ik heb meteen een AED gehaald want er waren al 2 volwassenen bij; helaas wisten ze niet hoe je de AED moest gebruiken. Mijn ouders waren net weg, maar ik wist dat zij wisten hoe je moet reanimeren, dus die heb ik meteen gebeld. Ze zijn toen met auto en al meteen weer het terrein opgereden. Ondertussen was ik al aan het kijken of ze nog adem haalde en was ik de AED aan het openen. Toen mijn ouders er waren hebben ze het van mij overgenomen. Zij hebben toen de reanimatie afgemaakt, terwijl ik er voor ging zorgen dat de ambulance het terrein op kon. De auto van mijn ouders stond in de weg, maar ik kon nog helemaal niet rijden natuurlijk, dus ik heb gewoon een random persoon de autosleutels gegeven en gezegd: ‘’Je moet die auto weghalen’’. Mijn zusje heb ik ook een hond gegeven die in de weg stond om maar plaats te maken. Achteraf dacht ik wel: “Holy shit! Wat is er allemaal gebeurd?” Tijdens het moment zelf zat ik helemaal op de automatische piloot en had ik niet echt door dat ik er mee bezig was. Achteraf zei iemand: ‘’Britt, je heb net iemands leven gered!’’ Toen dacht ik wel wel: “Wow, dat komt inderdaad doordat ik de leiding genomen had.” De ambulance was er namelijk pas na tien minuten en anders had niemand iets gedaan.”

Wat heftig! Hoe heb je het zelf ervaren?

“Het was best wel raar om mee te maken. Er staan zoveel volwassenen en niemand weet wat er gedaan moet worden. Zelf twijfelde ik achteraf ook veel: “Heb ik het wel goed gedaan? Was ik wel snel genoeg?” Wat mij het meeste bijgebleven was, is dat haar zoon, die van mijn leeftijd was, op 30 meter afstand stond die keihard aan het huilen was. Het besef komt eigenlijk allemaal achteraf.”

Hoe wist je wat je moest doen op zo’n jonge leeftijd?

“Toen ik twaalf was heb ik meegedaan aan een wereldrecordpoging reanimeren in een stadion, maar dat was eigenlijk gewoon omdat het mij leuk leek om mee te doen aan een wereldrecord. Daar kende ik het reanimeren vooral van. Verder heb ik mijn kennis ook een beetje met mijn ouders op peil gehouden omdat ik het leuk vond, maar ik had het op dat moment al een hele tijd niet meer gedaan. Ik dacht het nog wel een beetje te kunnen, dus daarom ben ik gestart, omdat iets doen beter is dan niets.”

Hoe is het afgelopen?

“De mevrouw was gelukkig alweer bijgekomen toen ze de ambulance in ging. Naderhand hebben een heleboel mensen die daar werkte ook reanimatiecursussen gekregen, dus er is wel een boel veranderd achteraf.”

Is deze gebeurtenis ook een van de redenen dat je les bent komen geven bij Taskforce QRS?

“Ja, vooral omdat er zoveel mensen aan het kijken waren en maar een paar mensen probeerde te helpen ook al wisten ze niet precies wat ze moesten doen. Het belangrijkste is denk ik dat er zoveel mensen zijn die denken: “Ik weet niet wat ik moet doen, dus ik help maar niet.” Het is zo makkelijk om te leren reanimeren en echt iedereen kan het leren. In zo’n situatie ga je dan volledig op de automatische piloot. Dat is ook de grootste reden dat ik het ook aan anderen wil leren, vooral aan kinderen. Mensen namen mij serieus, ondanks dat ik een stuk jonger was dan de meeste mensen daar.”

Top